ละครจากชีวิตจริง

" แม่ง เอ๊ยย "
เสียงสบถมาจากในใจ แต่ปากห้ามได้นิดนุงบ่นออกไป " อะไรวะเนี่ยะ "
ผ้าที่สั่งตัด เย็บประกอบไปแล้ว ติดโบว์ย้วย ๆ ห่วย ๆไปดูแล้ววิงเวียน คล้ายจะเป็นลม
นั่งยันนอนยัน ไอ่แบบเสร่อ ๆ กับผ้าเหี้ย ๆ แบบนี้ ไม่ใช่ของชั้นแน่นอน
ชั้นจะขายของแพง (ถึงจะเอาวัสดุห่วย ๆ มาใช้ก็เหอะ)
ไอ่ผ้าไร้สกุลรุนชาติแบบนี้ ขนาดทำเป็นเสื้อทับตัวละ39 ยังไม่มีใครซื้อ มาตกในออเด้อของชั้นเมื่อไร

เอ่อ ... ทางโรงเย็บก็พูดไม่ออก บอกว่าอันนี้ผ้าของคุณน้องชัวเด่
เพราะโรงตัดเค้าส่งมาให้ทางนี้
อิชั้นวิ่งขาขวิดไปถึงบ้าน รีบคว้าตัวอย่างผ้าที่เคยตัดไว้ มาเปรียบเทียบ
" ตาบอดยังดูรู้ว่าไม่ใช่ " (นึกในใจ)
ให้โรงเย็บดูให้เห็นเป็นพยาน
ให้คนที่มีการศึกษาสูงสุดระดับด๊อกเต้อ มาก็ต้องดูรู้ (แน่ล่ะสิ)
ทุกคนลงความเห็นว่าไม่เหมือนกัน
แล้วผ้าที่พวกเค้าเย็บไปนั้น
มัน "เหี้ย" กว่าผ้าของอิชั้นจริง ๆ

จักรยานเคลื่อนตัวโซซัดโซเซ อาจจะเพราะรองรับน้ำหนักตัวอิชั้นไม่ไหว
หรือว่าเพราะแรงโกรธ ทำให้ขับเคลื่อนไม่ถนัด
พลันที่รู้ว่า " กูโดนของดีเข้าแล้ว "
ก็ยืมจักรยานโรงเย็บ ปั่นไปโรงตัด
" เฉ่ง "
อยากจะหาตัวฆาตรกร
โกรธมือสั่น เสียงสั่น ตาพร่า
แม่ง เอาผ้าเหี้ย ๆ มายัดให้ เลวซะไม่มี ไว้ใจไม่ได้

" พี่ไม่เค้ย ไม่เคยทำผ้าแบบนี้ ที่ทำก็มีของน้องหมูคนเดียว
เพราะผ้าแพงแบบนี้พี่ทำไม่คุ้ม " (เออ กูก็ว่า ผ้ากูน่ะแพ้งแพง แต่ทำไมผ้าที่ส่งมาให้มันกลับเป็นผ้าเหี้ย ๆ เสร่อ ๆ แบบนั้น)

" หนูบอกตรง ๆ ว่าหนูก็ไม่รู้ว่ามันจะเกิดขึ้นได้ไง ผ้าที่ตัดตัวอย่างหนูก็ลากมันมาจากม้วนเดียวกัน คือแค่สงสัยว่า ทำไม ผ้าที่พี่ตัดไปมีแต่ผ้าแบบนี้ (ผ้าเหี้ย ๆ) ไม่มีผ้าดีเลยซักตัว ... หรือว่าที่หนูลากมาตัด 2 หลา นั่น มันหมดผ้าดีพอดี ?? "

" เอ่อ นั่นน่ะสิ เนี่ยะ ถ้าพี่รับงานหลายเจ้านะ จะต้องคิดหนัก แต่นี่ ไม่ได้รับงานใครเลย มีของน้องหมูกะน้องหมา เนี้ยะ ตอนตัดผ้า เด็กพี่ยังบอกเลยว่า ทำไมผ้ามันย้วย ๆ (ห่วยๆ) "

" นั่นสิ หนูบอกตามตรง ว่าสงสัยมาก ถ้าร้านผ้ามันยัดผ้ามาอย่างที่ใคร ๆ ว่า มันต้องมีตัวดีบ้างในกองที่พี่ตัดไป แต่นี่ ทำไมมันเป็นผ้านี้ (ผ้าเหี้ยๆ ) ซะหมด อันนี้หนูทำเองกะมือ ดึงผ้าออกมาจากม้วนเอง ไม่ได้ใช้ผ้าสต๊อก"

พอดีน้องหมาเข้ามา คุณพี่เลยเล่าเหตุการณ์ให้ฟัง ทั้งสองทำหน้าครุ่นคิด (ในใจอาจจะแอบสมน้ำหน้า)

" เอางี้ น้องหมูลองเอาคอออก แล้วทำแบบนี้ เด๋วยังไงมาเอาที่รีด elna ของพี่ไปใช้ก่อนแล้วกัน จะได้ดูดีขึ้นมาหน่อย "

"ตอนนี้หนูบอกที่เย็บว่าให้หยุดเย็บก่อนบอกตามตรงค่ะพี่ล๊อทนี้ถ้าหนูไม่ทิ้ง ก็จะเอาไปบริจาคเด็กดอย เสื้อ (เหี้ยๆ) แบบนี้ หนูไม่ขายค่ะ "

ทั้งหมด ตกอยู่ในภวังค์ ได้โอกาสลากลับ
ในที่สุดก็ (ยัง) จับฆาตรกรไม่ได้

แม่งเอ๊ย คนจะซวย โดนของดีเข้าสองทีติด ๆ
ล็อทแรกที่ตัดผ้า เดือนกว่า ๆ ที่ผ่านมา
มีผ้าสีนึงหายไป 1/3 ของจำนวนทั้งหมด
โทรไปเฉ่งโรงเย็บ ทำเสียงใส ว่าตัดตามนั้น
โทรไปเฉ่งร้านผ้า เค้าก็ว่าตามนั้น แต่ดูมีน้ำเสียงรับผิดชอบหน่อย
สรุป ต่อมาลดผ้าให้นิดหน่อยแล้วก็แถมมาให้ ตอนนั้นมีปัญหาเรื่องน้ำหนักผ้า โอเคร้ ซื้อคราวต่อมาก็ชั่งก่อนยกขึ้นรถ ... ไม่มีปัญหา

มาคราวนี้ก็มีปํญหาอีกจนได้
ผ้านี้เคยซื้อเมื่อนานมาแล้วแต่ยังไม่ได้ใช้ พอถึงคราวจะใช้ ก็ลากออกมาตัดตัวอย่างเอง
ไม่มีปัญหา
ผ้าก็เหมือนสเป๊กทุกอย่าง
พอเอาไปตัดที่ร้าน ... มันก็ออกมาเป็นอย่างเรื่องราวข้างบน
มีคนบอกว่า อาจจะโดนยัดผ้ามา ข้างนอกผ้าดี ข้างในผ้าห่วย
ค่ะ ยอมรับว่าเป็นไปได้
แต่ทำไม ไอ่จำนวนที่ตัดมาทั้งหมด มันเป็นผ้าเหี้ยหมดเลยล่ะ
ถ้ามันมีดีมั่ง เหี้ยมั่ง มันก็ต้องปนในนั้นสิ ???
นี่อะไร เหี้ยหมด เหี้ยหมด เหี้ยหมด
อาจจะบังเอิญเนาะ ไอ่ผ้าตัวอย่างที่ลากออกมาใช้ 2 หลา มันดีอยู่แค่สองหลา (จากร้อยกว่าหลา) หม๊ดของดีพอดีตรงที่มือชั้น อื่อเป็นไปได้ (เล่าให้เด็ก ป 2 ฟัง ยังไม่เชื่อ)

ผู้ต้องหาเบอร์ 1 - โรงตัด
คราวแรกที่ตัด ชั้นก็บอกไปว่าเนี่ยะซื้อผ้าสต๊อกมาทำตัวอย่าง (ผ้าสต๊อกคือผ้าที่เหลือจากการทำออเด้อใหญ่ ๆ จะ มาขายเป็นม้วนเล็กม้วนน้อย ราคาจะต่ำกว่าผ้าดีมาก เหมาะสำหรับทำตัวอย่าง) เค้าก็บอกว่า ผ้าสต๊อกกับผ้าจริงไม่เหมือนกันน๊า ชั้นก็ว่าไม่ไมนด์ค่ะ จะดูแค่ทรงและความเป็นไปได้

มาคราวนี้ เธอคงนึกว่าชั้นเอาผ้าตัวอย่างมาตัด เพราะเธอจะได้อ้างได้ว่ามันไม่เหมือนกัน แต่ขอโทษชั้นลากผ้านี้ออกมาจากม้วนด้วยตัวชั้นเอง นับว่าคราวนี้โชคดีที่ยังมีหลักฐานเก็บไว้กับตัว ถ้าชั้นไม่ตัดเสื้อตัวอย่างนั้นไว้ ตอนนี้ก็คงนั่งเอ๋อ ว่า เออ กรูจำผิดเอง

ผู้ต้องหาเบอร์ 2 - ร้านขายผ้า
คราวที่แล้วมีปัญหาผ้าหายไปหลายกิโล จับมือใครดมไม่ได้ แต่นั่งวิเคราะห์แล้วก็โยนความผิดให้ร้านขายผ้า เค้าก็โอเค ยอมรับความผิดไป ทั้ง ๆ ที่อาจจะไม่ผิด แต่อยากให้กลับมาซื้อกันอีก

มาคราวนี้ ความเป็นไปได้ที่จะโดนยัดผ้ามาข้างใน แต่ ถ้ามันมีผ้าดีผ้าเลว ก็ต้องมมีปะปนกันในกองเสื้อใช่มิ แต่นี่ไม่มี ไม่มี ไม่มี เลวหมด

+++

เรื่องนี้ ถึงจะไม่มีใครผิด แต่มันก็ต้องมีคนผิด
ไม่งั้นเรื่องนี้คงไม่เกิดขึ้นแน่
ถึงจะไม่มีใครผิดเลย แต่ก็ทำใจยอมรับหันกลับไปจูบปากเหมือนเดิมไม่ได้อีกแล้ว
ต่อหน้าได้แต่ยิ้มทักทาย แต่จะไม่มีการร่วมงานกันอีกแล้ว

ตอนนี้เปลี่ยนหัวบล๊อกเป็นอย่างเดิมซะที
ไม่ทำมันแล้วเสื้อทำเองแบบนี้ ถ้าจะทำ บอกได้คำเดียวว่าเปลี่ยนโรงตัดและร้านผ้า
ไว้ใจไม่ได้ซักที่
ตอนนี้ตัดสินใจได้อย่างเด็ดขาดแล้วว่าซื้อเค้ามาขายดีกว่า
ถ้ามาเยี่ยมที่ร้าน
อย่าถามหาเสื้อที่ทำเอง
เป็นประสบการณ์ที่ได้มาเป็นอย่างดี
มองย้อนกลับไป เสียดายเงินแสนก้อนนี้
จะว่าเป็นค่าเรียนรู้ ก็แพงเอาการอยู่
การเรียนรู้ จะเริ่มต้นขึ้นอีกรอบ ด้วยค่าเรียนที่มากกว่าเดิม
ตอนที่ซื้อของมาขาย เพราะจะเป็นของหลักในร้าน

เป็นกำลังใจให้ด้วย
อาเมน